ओढ

ओढ लागते अशी जीवाला
मन ’तारा तुटका’ होई
कसे कळेना किती क्षणार्धी
तुजपाशी ते जाई

साद उमटते इतकी आतून
’चातक’ मन हे होई
उमटे ना शब्द , कसे सांगावे
शब्दही विरून जाई

स्वप्ने उमटती ऐसी अक्षी
’राधा’ मन हे होई
साथ तुझी कल्पून येथे
गोकूळ सारे होई

आठव आठव असे दाटती
’अंबर’मन हे होई
मिती न काही इथे कशाला
बरसती दिशातून दाही

विरह तुझा हा मुळी न सोसवे
’सागर’ मन हे होई
क्षण क्षण एकेक किती कठीण तो
किती गुढ गहराई

जान्हवी